Lambretta model geçmişi
Google'da SIP Scootershop'u tercih et
Serimizin beşinci ve son bölümünde, İtalyan araç üreticisi Innocenti’nin scooter’larını, daha doğrusu motorlu klasik iki tekerlekli araç hayranları arasında büyük bir popülerliğe sahip ve kült statüsüne ulaşmış Lambretta’yı ele alıyoruz. Modellerle ilgili önceki dört blog yazımızda, Vespa modellerinin tarihçesini ele almıştık Wideframe, Largeframe, Smallframe ve Modern Vespa modelleri ele alınmaktadır.
Lambretta serisi nasıl ortaya çıktı ve neden bu kadar özeldi?
"Lambretta" adı, uzun yıllardır "Milano'da üretilen" klasik motorlu scooterların simgesi olmuştur. Lambretta scooterları, buradan yola çıkarak sadece sokakları değil, günümüze kadar scooter hayranlarının kalplerini de fethetmiştir. Her şey 1945 yılında, mühendis Pierluigi Torre’nin şirket sahibi Ferdinando Innocenti tarafından bir scooter için tasarım çizimleri hazırlamakla görevlendirilmesiyle başladı. O dönemde henüz çelik boru üretimi yapan Innocenti şirketi olarak faaliyet gösteren firmanın gelecekteki hedefi, savaş sonrası dönemde herkesin alabileceği uygun fiyatlı bir iki tekerlekli araç üretmekti. Bir isim de hemen bulundu: Milano’nun Lambrate semti ile fabrikanın yakınındaki Lambro Nehri’nden esinlenilerek, scooter’a Lambretta adı verildi ve 1947’de A Serisi ile piyasaya sürüldü.
Sonuçta, çelik boru şasi ve sac parçalarla donatılmış, kapalı motor bloğu salıncak koluna sahip, hafif ve kompakt bir yapıya sahip, uygun fiyatlı motorlu bir scooter ortaya çıktı. Başlangıçta ön kısımda ayaklar için sıçrama koruyucusu bulunan basit bir şasiye sahip olan modeller, zamanla daha fazla teknik ve görsel özellik içeren, giderek daha özenle tasarlanmış bir tasarıma kavuştu. Motor açısından da modeller gelişmeye devam etti. Lambretta’nın resmi üretim sonuna kadar, 4,3 PS gücünde iki zamanlı 125 ccm motordan 12 PS gücünde 200 ccm motora kadar çeşitli motor seçeneklerine sahip birçok model piyasaya sürüldü. Başlangıçta 7 inçlik tekerleklerle üretilen modeller, sonraki serilerde önce 8 inçlik, ardından da 10 inçlik tekerleklere geçildi.
Toplu taşıma ile seyahat etmenin hâlâ oldukça zahmetli olduğu bir dönemde, Lambretta modelleri piyasaya sürüldükten çok kısa bir süre sonra en çok satan ürünler haline geldi. Öyle ki, üretici Innocenti hiç tereddüt etmeden dünya çapında diğer ülkelere lisanslar verdi; hatta İngiliz Postası bile teslimatlarında bu modelleri kullandı. Almanya’daki NSU, İspanya’daki Serveta, Fransa’daki Fenwick, Brezilya’daki Pasco, Kolombiya’daki Auteco, Arjantin’deki Siambretta ve Hindistan’daki SIL gibi üreticiler, Lambretta hissini kendi ülkelerinin yollarına taşıdılar. Lambretta modelleri, yüksek kaliteleri ve sürekli olarak ortaya koydukları yeni teknik yeniliklerle öne çıkıyordu. Örneğin, Lambrettalar elektrikli ateşleme sistemine sahip ilk scooterlar ve hatta seri üretimde disk freniyle donatılmış ilk iki tekerlekli araçlardı.
Innocenti’nin Lambretta modelleri (A-F) ayrıntılı olarak
A serisi Lambretta 125 m
Bu başarı öyküsü, Ekim 1947'deA serisiLambretta 125 m ile başladı; Innocenti'de Ekim 1948'e kadar bu modelden 10.000 adede yakın üretildi. Zaman içinde sürekli geliştirme çalışmaları sonucunda, farklı özelliklere ve teknik inceliklere sahip üç farklı Lambretta 125 A (m) serisi ortaya çıktı.
Tasarım, basit olduğu kadar dahiceydi: Gövde iki bölüme ayrılıyordu; ön bölüm, preslenmiş kare borudan ve bunun üzerinde bulunan direksiyon başlığı ile çataldan oluşuyordu. Arka bölüm ise krom borulardan oluşuyordu. Günümüzün bakış açısıyla bakıldığında, çelikten imal edilmiş fren balataları ve tamburlara sabit olarak monte edilmiş fren bloğu biraz tuhaf görünüyor; ancak bu, o dönem için olağandışı bir durum değildi. Kablolar ve teller kanalların içinden geçiyordu, bu da sade ve zarif bir tasarım sağlıyordu. Lambretta A Serisi, o dönem için ileri teknolojiye sahip kardan şaftlı 125 cc'lik bir motorla tahrik ediliyordu ve 4 PS güçle yaklaşık 65 km/h hıza ulaşıyordu.
B serisi Lambretta 125
Olumlu tepkiler üzerine, Kasım 1948’de ilk modelin adeta bir evrimi olan halefi Lambretta B 125 piyasaya sürüldü ve Ocak 1950’ye kadar 35.000 adetten fazlası satıldı. Teknik açıdan özellikle arka tekerlekteki esnek süspansiyon ve artık gidon üzerinde bulunan çekmeli vites kolu dikkat çekicidir. Bu son yenilik, gelecekteki tüm Lambretta modellerinde de benimsenmiştir. Motor konusunda ise, kardan tahrikli ve 3 vitesli şanzımana sahip, kendini kanıtlamış 125 cm³'lik hava soğutmalı motora devam edildi. Önceki modelde olduğu gibi, zamanla bazı uyarlamalar yapıldı. Bu arada, Lambretta B 125, ithalat sayesinde Alman yollarında da boy gösteren Innocenti markasının ilk scooter modeliydi.
C ve LC serisi Lambretta 125
Innocenti'nin üçüncü modeli, Şubat 1950'den Kasım 1951'e kadar üretilen Lambretta C 125'ti. Önceki iki modelde olduğu gibi, üretici Lambretta C 125’te de kendini kanıtlamış 125 cc’lik motora güvenmişti. Ancak bunun dışında pek çok değişiklik vardı: İnce gidon, gidon çubuğundaki büyük yuvarlak ön far ve plakanın üstündeki dairesel arka lamba, bir bisikletten alınmış gibi görünüyordu. Lambretta C 125’ten kısa bir süre sonra, üretici bir LC versiyonunu piyasaya sürdü. "LC" adındaki "L" harfi, Lusso'nun kısaltmasıydı ve bu model, daha iyi hava koşullarına karşı koruma sunan lüks versiyon olarak kabul ediliyordu. Her iki modelin yaklaşık iki yıllık üretim süresi boyunca toplamda yaklaşık 13.000 adet Lambretta C/LC 125 satıldı.
D & LD serisinden Lambretta 125 ve 150
İlk bakışta önceki modele oldukça benzeyen dördüncü nesil, ancak Aralık 1951’den itibaren yeni şasi sayesinde yakından bakıldığında birkaç görsel değişiklik barındırıyordu. Motor açısından da seri gelişmeye devam etti. Böylece D 125, yaklaşık 5 PS gücünde yeni ve yüksek performanslı bir motora kavuştu; bu sayede 80 km/h’ye varan etkileyici bir hıza ulaşılabiliyordu. D versiyonunun yanı sıra, daha zarif bir kaporta ya da tam gövdeye sahip, donanımı biraz daha zengin bir varyant da mevcuttu. Her iki 125'lik modelin üretimi sona erene kadar, yaklaşık 125.000 adet satıldı. Neredeyse üç yıl sonra, 1954 yılında, Innocenti ilk kez 150 ccm'lik bir modeli piyasaya sürdü. Ocak 1957'ye kadar, farklı teknik ve görsel detaylara sahip çeşitli model varyantları piyasaya çıktı.
Lambretta 125 E ve F Serisi
Kronolojik sıra, Lambretta E ve F 125 modellerinin piyasaya sürülmesiyle biraz çakıştı. 1953 yılında Innocenti, fiyat duyarlı alıcıları hedefleyen “Economico” (Türkçe: ekonomik) adını taşıyan E model serisini piyasaya sürmüştü. Ağırlığı ve maliyeti azaltmak amacıyla tasarım öğeleri daha sade tutulmuştu. Yeni şasi, C versiyonunu temel alıyordu, ancak koltuk borusu yoktu. Böylece depo sürücü koltuğunun hizasında yer alırken, bagaj bölmesi yolcu koltuğunun altına konumlandırılmıştı. Motor hacmi yine 125 ccm’di. Model, bir “ ” tel çekme sistemi ile çalıştırılıyordu. Bu durum, temel olarak aynı yapıya sahip ancak bir tekme marşı ile donatılmış olan F 125 modeliyle değişecekti. Bu ekonomik model uygun fiyatlı olmasına rağmen, Lambretta E 125 alıcılar arasında pek ilgi görmedi; bu nedenle üretimi 1954/1955 yıllarında durduruldu.
Lambretta 1. Serisi’ni ayrıntılı olarak inceleyelim
Lambretta TV 175
1 Serisi'nin ilk modeli, Nisan 1957'de tanıtılan ve Vespa GS 150'ye rakip olarak tasarlanan Lambretta TV "Turismo Veloce" 175 idi. A ila F serilerinden farklı olarak, ön çamurluk artık gövdeye sabit bir şekilde bağlanmıştı. Yeni modellerde yine boru şasi kullanılmıştı. Bu şaside, bacak koruyucusuna entegre bir far ve gidona entegre bir hız göstergesi bulunuyordu. Arka kısım tamamen kaplanmıştı; yan kapaklarda hava girişleri ve gömme bir arka lamba bulunuyordu.
Ayrıca model, 10 inçlik lastiklere sahipti. Motor açısından da zincir tahrikli ve yatay silindirli bu model epey bir şey sunuyordu: 175 ccm, yaklaşık 9 PS ve 102 km/h'lik azami hız, neredeyse hiçbir isteği karşılanmamış bırakmıyordu. O zamana kadar kullanılan kardan şanzıman yerine artık bir dubleks zincir kullanılıyordu. Birçok olumlu özelliğine rağmen olumsuz yönleri de vardı: Özellikle motorun teknik yapısı karmaşık ve pek güvenilir değildi. Lambretta Li 125 ve Li 150 modellerinin ve yeni geliştirilen motorun piyasaya sürülmesiyle sorunların çoğu ortadan kaldırıldı.
Lambretta Li 125 ve Li 150
Bu iki Li modeli ile Innocenti yeniden başarı yoluna girdi. Gövde açısından, Li serisinin bu iki modeli, birkaç ayrıntı dışında (karbüratörün hava girişi ve TV 175’in marş pedalı mekanizması) birbiriyle aynıydı. Başlangıçta karbüratör havayı şasiden emiyordu, ancak daha sonra normal bir hava filtresi kutusu üzerinden emilmeye başlandı ve bu uygulama Seri 2 ve 3'te de devam etti. Lambretta Li 125'in ayaklıkları alüminyumdan yapılmışken, Li 150'ninkiler kauçuktan üretilmiş ve uç kısımları kaplanmıştı. Direksiyon simidindeki detaylar 125 versiyonunda boyanmış, 150 versiyonunda ise parlatılmıştı. Daha küçük versiyon sadece iki gri tonunda, daha büyük versiyon ise çeşitli renk detaylarıyla sunuldu. Nisan 1957’deki TV 175’ten Ekim 1959’daki Li’ye kadar 150.000’den fazla adet satıldı.
Lambretta Seri 2’nin ayrıntıları
Lambretta Li 125 ve Li 150
İlk serinin üretimine son verildikten sonra Innocenti, Ekim 1959’da ikinci seriyi piyasaya sürdü. Görsel açıdan sadece küçük değişiklikler yapılarak, farlar artık gidona entegre edildi ve yeni modellerin detayları iyileştirildi. Lambretta Li 125, tek kişilik koltuk ve geçiş kısmında desenli alüminyum raylarla sunulurken, Li 150 ise çift kişilik koltuk ve lastik profilli, uç kısımları kaplamalı alüminyum basamaklara sahipti. Kasım 1961'e kadar 270.000 adet satılan Lambretta Li 125 ve Li 150'nin 2. serisi, o zamana kadar İtalyan markanın en çok satan serisi haline geldi.
Lambretta TV 175
TV 175 de Seri 2 ile bir halef kazandı. Li modellerinde olduğu gibi, 175'lik versiyon da yeniden tasarlanmış gidon başlığı ile donatıldı. Lambretta Li 150’de olduğu gibi, sürücü açıklığında kauçuk profilli ve uç parçalı alüminyum basamaklar ile çift koltuk yer alıyordu; bu koltuklar isteğe bağlı olarak tekli koltuklara da dönüştürülebiliyordu. Diğer özellikler arasında ön tarafta bulunan ek amortisörler yer alıyordu. Çerçeve güçlendirmeleri, arka lambanın ve korna ızgarasının büyütülmesi, zaman içinde yapılan en önemli değişikliklerden sadece birkaçıdır.
Maliyet ve güvenilirlik açısından Li motoruyla elde edilen olumlu deneyimler nedeniyle, bu motor TV 175 modelinde de uyarlanmıştır. Motor, 58 mm'lik aynı strok uzunluğunu korudu, ancak bağlantı kolu 116 mm'ye uzatıldı. Bu, 175 ccm'ye genişletilen motorda daha düzgün bir çalışma sağladı. Modelin gücü 8,6 PS’ye ve azami hızı 104 km/h’ye yükseldi. Üretim, LI 2. Serisi’nde olduğu gibi Kasım 1961’de sona erdi ve yaklaşık 42.000 adetlik satış rakamıyla da oldukça etkileyici bir performans sergiledi.
Lambretta Serie 3’ün ayrıntıları
Lambretta Serisi 3 ile üretici Innocenti, 1961 yılından itibaren en başarılı model serisini ortaya koydu; bu seri, uzman çevrelerde "Slimline" olarak da anılıyordu ve büyük bir dönüm noktası oluşturdu. Bu ismin seçilmesi tesadüf değildi: Önemli ölçüde daha ince tasarlanmış yapısı sayesinde, modeller sadece daha sportif bir görünüm kazanmakla kalmadı, aynı zamanda üretimde malzeme maliyetini de düşürdü – ancak teknik açıdan büyük ölçüde aynı kaldılar.
Lambretta Li 125 ve Li 150 (Special)
Her iki Lambretta Li versiyonu – yani Li 125 ve 150 – standart olarak tekli koltuklarla donatılmıştı, ancak istek üzerine bir koltuk sırasına dönüştürülebiliyordu. Teknik açıdan sadece bazı detaylarda iyileştirmeler yapıldı. Yeniden konumlandırılmış bir SH karbüratör ile yeniden tasarlanmış emme ve egzoz sistemi, daha iyi yakıt tüketimi ve optimize edilmiş performans sağlıyordu. Ancak şasi temelde aynı kaldı. Bununla birlikte, uzun üretim süresi nedeniyle değişikliklerin çoğu kademeli olarak yapıldı. Böylece zamanla ateşleme konsepti, gidon detayları ve yeniden kademelendirilerek Pacemaker şanzıman olarak bilinen şanzıman değişti. Innocenti’nin iki yıl sonra piyasaya sürdüğü Special modelleri, Lambretta Li 125 ve 150’nin daha sportif versiyonlarıydı ve adeta Li ile GT (İngiltere’deki TV modellerinin kısaltması) ya da TV modelleri arasında konumlandırıldı. Bu model serisinin gövde elemanları, Lambretta SX’e dayanıyordu.
Lambretta TV 175 ve TV/GT 200
1962 yılında Innocenti, 3. serinin TV 175 model serisini piyasaya sürdü. Tasarım açısından Li versiyonlarından esinlenen bu seri, değiştirilmiş çamurluklar ve gidon başlığı gibi birçok farklı detaya ve 175 ccm silindir hacmine sahip bir motora sahipti. Ayrıca Lambretta TV 175, iki tekerlekli araç sektöründe tamamen yeni bir özelliğe sahipti: O zamana kadar tüm motorlu iki tekerlekli araçlar kampanalı frenle donatılmışken, TV 175 seri olarak disk frenle teslim edilen ilk modeldi.
Lambretta Seri 3’ün tarihinde 1962/1963 yıllarında bir başka gelişme daha yaşandı: TV 175’in İngiltere’deki büyük başarısının ve modellerin büyük bir ithalatçısının çabalarının ardından, TV (Gran Turismo) 200 ile İngiltere pazarı için daha güçlü bir versiyon geliştirildi. 200 ccm’lik daha büyük silindir hacmi, daha iyi pistonlar ve daha uzun vites oranı sayesinde model, 10,75 PS güçle 110 km/h hıza ulaşabildi; ancak bu, şiddetli titreşimlere neden oldu. Daha sonra 200 serisi model, İskandinavya, Fransa, İsviçre ve ABD gibi başka ülkelerde de satıldı; ancak menşe ülkesi olan İtalya’da hiçbir zaman satılmadı.
Lambretta SX 150 ve SX 200
Lambretta Special X 150 ve 200 modelleri, 1966'dan 1969'a kadar üretildi ve Lambretta Special ile TV versiyonlarının geliştirilmiş halleriydi. Special modeline kıyasla SX 150 modellerinde krom kaplı kanatçıklar bulunmaktaydı; bunun dışında modeller görsel olarak büyük ölçüde aynı kalmıştı. Ancak SX 200, dış görünüş açısından büyük ölçüde farklılık gösteriyordu ve TV/GT200’ün halefi olarak kabul edilebilir. Bunun nedeni, özel yan kaportalar ve daha uzun bir tekme marşıydı. Motor tarafında da egzoz, piston, motor gövdesi ve silindirlerde değişiklikler yapıldı. SX 150 yaklaşık 9 PS güç ve 105 km/h hıza ulaşırken, iki Lambretta Special X modeli ise 11 PS güç ve yaklaşık 105 km/h azami hıza ulaşıyordu; bu modellerin üç yıllık üretim süresi boyunca 50.000'den fazla adedi piyasaya sürüldü.
Lambretta DL 125/150/200 ve GP (İngiltere)
1969'dan itibaren LI, Special, SX ve TV modelleri, DL modelleriyle (İngiltere'de GP) değiştirildi; bu modeller, yeniden tasarlanmış motorlara ve Nuccio Bertone tarafından tamamen yeniden tasarlanan, birçok detay değişikliği içeren bir gövdeye sahipti. Bu değişikliklerle birlikte, karoserdeki birçok krom ve lastik parça, mat siyah bileşenlerle değiştirildi. Şasi ön tarafta kısaltıldı, böylece gidon daha alçak bir konuma getirilebildi ve bu da daha sportif bir oturma pozisyonu sağladı. “Shark Teeth” (Köpekbalığı Dişleri) olarak adlandırılan stil unsurlarına sahip, görsel olarak daha zarif hale getirilmiş bir çamurluk, yeni Bertone stilindeki konsepti çok başarılı bir şekilde tamamladı. Toplamda üç farklı silindir hacmi seçeneği piyasaya sürüldü: 125, 150 ve 200 ccm’lik DL/GP modelleri; bunların tüm özel versiyonları da dahil olmak üzere, 1971’de üretim sona erene kadar 55.000 adet üretildi. Günümüzde özellikle popüler bir koleksiyon parçası olan, okra rengi veya kırmızı boyalı DL/GP 200 modelinden sadece yaklaşık 9.500 adet üretildi. Koleksiyoncular arasında “kutsal kase” olarak kabul edilen model ise, elektronik ateşleme sistemiyle donatılmış ve bu sayede piyasada bir öncü olan 200’lük “electric” versiyonudur. Doğrulanmamış bilgilere göre, bu modelden sadece 200 ila 2.000 adet üretilmiştir; bu nedenle, meraklılar arasında son derece nadir ve yüksek fiyatlara satılan bir model olarak kabul edilmektedir.
Innocenti’nin Lambretta Smallframe serisi ayrıntılı olarak
Lambretta Smallframe serisi, daha uygun fiyatlı moped pazarına girmek amacıyla piyasaya sürüldü. Bu nedenle modellerin görünümü önemli ölçüde sadeleştirildi ve teknik özellikleri düşürüldü. Bunun amacı, modellerin kalitesiz bir izlenim bırakmamasını sağlamaktı. Innocenti, bu amaçla ünlü tasarımcı Nuccio Bertone ile çalışmaya karar verdi. Sonuçta, bugün bile hayranlık uyandıran, öncü ve zamansız tasarımlar ortaya çıktı.
Lambretta Junior 50, Junior 100 (Cento) ve Junior 125 Serisi
1964 yılında Innocenti, popüler scooter üreticisinin Junior serisini piyasaya sürdü; bu seri, düşük fiyatlarıyla bütçeye önem veren alıcıları hedefliyordu. Görsel olarak Piaggio modellerinden esinlenen bu modeller, Vespa’ya benzer şekilde hava filtresine bağlı çelik sac konstrüksiyondan yapılmış kendinden taşıyıcı bir gövdeye sahipti. Motor, şasinin ortasında yer alıyordu ve Li modellerinden esinlenmişti; ancak burada silindir yine dik olarak tasarlanmıştı.
Zaman içinde, üretimin sona ermesine kadar Junior 50, Junior 100 (Cento) ve Junior 125 (Super Starstream) olmak üzere toplam dört versiyon piyasaya sürüldü; her biri kendi silindir hacmi sınıfında kendine özgü varyantlara sahipti: 1,47 PS gücünde 50 ccm motor ve üç vitesli şanzımanla başlayan seride, Junior 100’ün 4,7 PS gücündeki motoru, ve 5,8 PS gücünde, üç veya dört vitesli şanzımana sahip, 80 km/h hıza ulaşan 125 ccm'lik modele kadar uzanıyordu. Model serisi görsel olarak da zaman zaman küçük değişikliklere uğradı. Seri, 1969 yılında Junior 125 (Super Starstream) ile sona erdi ve toplamda 143.000'den fazla adet satıldı. Bir sonraki model nesline yeni bir soluk kazandırmak için Innocenti, Lui serisinin tasarımından sorumlu olan ünlü tasarımcı ve mühendis Giuseppe “Nuccio” Bertone’yi işe aldı.
Lambretta Lui 50 ve Lui 75 Serisi
“All for Lui, and Lui for all” sloganıyla Innocenti, Mart 1968’de Lui serisini piyasaya sürdü. Bu seride Bertone’nin etkileri açıkça görülüyordu ve zamanının ötesinde, “füzgâhı andıran”, zamansız bir tasarımda kendini gösteriyordu. Ön kısım bilinen boru şasiden oluşurken, arka kısım artık tek parça dökümden üretiliyordu. Süspansiyon ve mekanik aksam, Junior serisinden alınmıştı. Fren kampanasının malzemesi çelikti. 1970 sonuna kadar altı farklı model üretildi ve bu modeller hem görsel hem de işlevsel olarak sürekli olarak yeniden tasarlandı.
Lui 50’nin piyasaya sürülmesinden kısa bir süre sonra, Lambretta Lui 75 tanıtıldı. 50'li modellerin aksine, bu versiyonlar uzun far ve stop lambaları için daha yüksek güce sahip bir elektrik sistemine ve 5,2 PS gücünde daha güçlü bir motora sahipti. Lui 75'in en önemli özelliği, ayrı bir depoda bulunan ve bir pompa vasıtasıyla yakıta karıştırılan Lube-Matic adlı ayrı yağlama sistemiydi. Model serisinin Mart 1968’de başlamasından Aralık 1970’te sona ermesine kadar toplamda 36.000’den fazla adet satıldı.
Lambretta için kriz ve üretimin sona ermesi
1960’ların sonunda, bu başarı öyküsünde ilk çatlaklar görülmeye başlandı. Scooter'lara yönelik o zamana kadarki coşkunun sona ermesiyle ortaya çıkan kriz ve Vespa ile diğer rakiplerin artan rekabeti, sevilen üreticiyi zor durumda bıraktı. Öyle ki, 1971 yılında Milano'da son Lambretta'lar üretim bandından indi. Resmi üretim sonu ve fabrikanın kapanmasından bir yıl sonra, oradaki üretim makineleri Scooter India Ltd. (S.I.L.) adlı üretici tarafından satın alındı; bu şirket, DL serisini temel alarak 90'ların sonuna kadar Asya'da Lambretta üretimine devam etti. Daha önce resmi lisans kapsamında İspanya’da modelleri üreten Serveta üreticisi de, 3. seriyi temel alarak 80’lerin ortalarına kadar Lince/Lynx, 80 serisi ve Jet 200 isimleri altında LI ve SX serilerini üretti. Bu dönemde Lambretta modelleri, daha büyük farlar, ön çataldaki amortisörler ve cam elyaf takviyeli plastik parçalar gibi teknik yeniliklerle donatıldı.
Günümüzde Lambretta, sadece sadık hayranları arasında bir kült statüsüne sahip olmakla kalmayıp, klasik otomobil meraklıları ve scooter topluluğu arasında da büyük bir popülerliğe sahiptir. Bu nedenle birçok üretici tarafından modifikasyon parçaları geliştirilmekte ve piyasaya sunulmaktadır.
Lambretta Modelleri: 1. Bölüm
Lambretta Modelleri: 2. Bölüm
Lambretta Modelleri: 3. Bölüm
LAMBRETTA scooter'lar için tüm yedek parçaları ve aksesuarları, web mağazamızdaki LAMBRETTA kategorisinde, tam burada bulabilirsiniz:
