Ιστορία μοντέλων Lambretta
Προτίμηση του SIP Scootershop στο Google
Στο πέμπτο και τελευταίο μέρος της σειράς μας, εξετάζουμε τα σκούτερ του ιταλικού κατασκευαστή οχημάτων Innocenti, ή πιο συγκεκριμένα τη Lambretta, η οποία απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα και λατρεία μεταξύ των οπαδών των κλασικών δίτροχων με κινητήρα. Στις τέσσερις προηγούμενες αναρτήσεις μας στο ιστολόγιο σχετικά με την ιστορία των μοντέλων, καλύψαμε την ιστορία των μοντέλων Vespa. Ευρύ πλαίσιο, Μεγάλο πλαίσιο, Smallframe και Σύγχρονη Vespa φωτισμένο.
Πώς προέκυψε η σειρά Lambretta και γιατί ήταν τόσο ξεχωριστή;
Το όνομα "Lambretta" αντιπροσωπεύει τα κλασικά σκούτερ "Made in Milan" εδώ και πολλά χρόνια. Από εκεί και πέρα, τα σκούτερ Lambretta όχι μόνο κατέκτησαν τους δρόμους, αλλά και τις καρδιές των οπαδών των σκούτερ μέχρι σήμερα. Όλα ξεκίνησαν το 1945, όταν ο ιδιοκτήτης της εταιρείας Ferdinando Innocenti ανέθεσε στον μηχανικό Pierluigi Torre να εκπονήσει σχέδια για ένα σκούτερ. Εκείνη την εποχή, η εταιρεία Innocenti εξακολουθούσε να παράγει χαλυβδοσωλήνες, αλλά ο μελλοντικός στόχος ήταν η παραγωγή ενός φθηνού δίτροχου οχήματος που θα ήταν προσιτό σε όλους στη μεταπολεμική περίοδο. Ένα όνομα βρέθηκε επίσης αμέσως: Εμπνευσμένο από τη μιλανέζικη συνοικία Lambrate και τον ποταμό Lambro κοντά στο εργοστάσιο, το σκούτερ βαφτίστηκε Lambretta και κυκλοφόρησε με τη σειρά Α το 1947.
Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα φθηνό, μηχανοκίνητο σκούτερ με σωληνωτό χαλύβδινο πλαίσιο και μεταλλικά εξαρτήματα από λαμαρίνα, καθώς και ένα εγκιβωτισμένο ψαλίδι σε μια ελαφριά και συμπαγή κατασκευή. Αρχικά ήταν εξοπλισμένο με ένα απλό πλαίσιο με προστατευτικά για τα πόδια στο μπροστινό μέρος, ενώ τα μεταγενέστερα μοντέλα προσέφεραν έναν ολοένα και πιο εξελιγμένο σχεδιασμό με περαιτέρω τεχνικά και οπτικά χαρακτηριστικά. Τα μοντέλα εξελίχθηκαν περαιτέρω και στον τομέα του κινητήρα. Μέχρι το επίσημο τέλος της παραγωγής της Lambretta, κυκλοφόρησαν πολλά μοντέλα με διαφορετικούς κινητήρες, από τον δίχρονο κινητήρα 125 cc με 4,3 ίππους έως τον κινητήρα 200 cc με 12 ίππους. Αρχικά λειτουργούσε με τροχούς 7 ιντσών, ενώ αργότερα οι σειρές άλλαξαν επίσης αρχικά σε τροχούς 8 και στη συνέχεια σε τροχούς 10 ιντσών.
Σε μια εποχή που οι μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς ήταν ακόμη πολύ δύσκολες, τα μοντέλα Lambretta έγιναν best seller μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την κυκλοφορία τους. Σε τέτοιο βαθμό που ο κατασκευαστής Innocenti έσπευσε να διανείμει άδειες χρήσης σε άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο, ώστε ακόμη και η βρετανική ταχυδρομική υπηρεσία να χρησιμοποιεί μοντέλα για τις παραδόσεις της. Κατασκευαστές όπως η NSU στη Γερμανία, η Serveta στην Ισπανία, η Fenwick στη Γαλλία, η Pasco στη Βραζιλία, η Auteco στην Κολομβία, η Siambretta στην Αργεντινή και η SIL στην Ινδία έφεραν την αίσθηση της Lambretta στους δρόμους τους. Ταυτόχρονα, τα μοντέλα Lambretta διακρίνονταν για την υψηλή τους ποιότητα και, ξανά και ξανά, για τις νέες, τεχνικές καινοτομίες τους. Για παράδειγμα, οι Lambrettas ήταν τα πρώτα σκούτερ που εξοπλίστηκαν με ηλεκτρική ανάφλεξη και ακόμη και τα πρώτα δίκυκλα που διέθεταν στάνταρ δισκόφρενο.
Τα μοντέλα Lambretta (A-F) της Innocenti με λεπτομέρειες
Lambretta 125 m της σειράς A
Η ιστορία της επιτυχίας ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1947 με τη Lambretta 125 m της σειράς A, από την οποία παρήχθησαν σχεδόν 10.000 από την Innocenti μέχρι τον Οκτώβριο του 1948. Με την πάροδο του χρόνου, αναπτύχθηκαν τρεις σειρές της Lambretta 125 A (m) με διαφορετικά τεχνάσματα και τεχνικές βελτιώσεις.
Η κατασκευή ήταν τόσο απλή όσο και έξυπνη: το αμάξωμα χωριζόταν σε δύο μέρη, με το μπροστινό τμήμα να αποτελείται από έναν πρεσαριστό τετράγωνο σωλήνα και την κεφαλή και το πιρούνι του τιμονιού στην κορυφή. Το πίσω τμήμα αποτελούνταν από σωλήνες χρωμίου. Από τη σημερινή οπτική γωνία, τα χαλύβδινα τακάκια φρένων καθώς και το μπλοκ φρένων που ήταν σταθερά τοποθετημένο στα τύμπανα φαίνονται λίγο παράξενα - ωστόσο, αυτό δεν ήταν ασυνήθιστο για την εποχή. Τα καλώδια και τα καλώδια διέρχονταν μέσα από τους αγωγούς, γεγονός που δημιουργούσε ένα απλό, κομψό σχέδιο. Η Lambretta Series A κινούνταν από έναν κινητήρα 125 κυβικών εκατοστών με κίνηση καρντάν, η οποία ήταν προηγμένη για την εποχή της, και η οποία, με 4 ίππους, έφτανε σε ταχύτητα περίπου 65 km/h.
Lambretta 125 της σειράς B
Λόγω της θετικής ανταπόκρισης, η διάδοχη έκδοση, η Lambretta B 125, κυκλοφόρησε ήδη από τον Νοέμβριο του 1948. Ήταν λίγο πολύ μια εξέλιξη του πρώτου μοντέλου και μέχρι τον Ιανουάριο του 1950 είχαν πωληθεί πάνω από 35.000 μονάδες. Από τεχνικής πλευράς, η ελαστική ανάρτηση στον πίσω τροχό και ο μοχλός ταχυτήτων με την τραβηχτή λαβή, που βρίσκεται τώρα στο τιμόνι, είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα. Η τελευταία καινοτομία υιοθετήθηκε ακόμη και για όλα τα μελλοντικά μοντέλα της Lambretta. Από πλευράς κινητήρα, συνεχίζει να χρησιμοποιείται ο δοκιμασμένος κινητήρας 125 cc με κίνηση καρντάν και κιβώτιο ταχυτήτων 3 ταχυτήτων. Όπως και με τον προκάτοχό του, υπήρξαν κάποιες προσαρμογές με την πάροδο του χρόνου. Παρεμπιπτόντως, η Lambretta B 125 ήταν το πρώτο σκούτερ της Innocenti που βρέθηκε στους γερμανικούς δρόμους χάρη στην εισαγωγή.
Lambretta 125 της σειράς C & LC
Το τρίτο μοντέλο της Innocenti ήταν η Lambretta C 125, που κατασκευάστηκε από τον Φεβρουάριο του 1950 έως τον Νοέμβριο του 1951. Όπως και στα δύο προηγούμενα μοντέλα, ο κατασκευαστής χρησιμοποίησε τον δοκιμασμένο κινητήρα 125 cc για τη Lambretta C 125. Αλλά κατά τα άλλα τα πράγματα άλλαξαν: λεπτό τιμόνι, ένας μεγάλος στρογγυλός προβολέας στο τιμόνι και ένα κυκλικό πίσω φως πάνω από την πινακίδα κυκλοφορίας θα μπορούσαν να προέρχονται από ποδήλατο. Λίγο καιρό μετά τη Lambretta C 125, ο κατασκευαστής κυκλοφόρησε μια έκδοση LC. Το "L" στην ονομασία "LC" σήμαινε Lusso και ήταν ουσιαστικά η πολυτελής έκδοση με καλύτερη προστασία από τις καιρικές συνθήκες. Κατά τη διάρκεια της διετούς περιόδου παραγωγής και των δύο μοντέλων, πωλήθηκαν συνολικά περίπου 13.000 Lambretta C/LC 125.
Lambretta 125 και 150 της σειράς D & LD
Οπτικά αρκετά παρόμοια με την προκάτοχό της με την πρώτη ματιά, η τέταρτη γενιά από τον Δεκέμβριο του 1951 και μετά, ωστόσο, είχε μερικές οπτικές προσαρμογές χάρη σε ένα νέο πλαίσιο. Η σειρά εξελίχθηκε περαιτέρω και στον τομέα του κινητήρα. Το D 125 απέκτησε έναν νέο ισχυρό κινητήρα με περίπου 5 ίππους, ο οποίος μπορούσε να φτάσει μέχρι τα 80 km/h. Η έκδοση D ήταν επίσης διαθέσιμη σε μια πιο πολυτελώς εξοπλισμένη έκδοση με πιο κομψό φέρινγκ και πλήρες αμάξωμα. Μέχρι το τέλος της παραγωγής των δύο μοντέλων 125, είχαν πωληθεί σχεδόν 125.000 μονάδες. Σχεδόν τρία χρόνια αργότερα, το 1954, η Innocenti παρουσίασε για πρώτη φορά ένα μοντέλο 150 cc. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1957, εμφανίστηκαν διάφορες παραλλαγές μοντέλων με διαφορετικές τεχνικές και οπτικές λεπτομέρειες.
Lambretta 125 σειρά μοντέλων E & F
Η χρονολογική σειρά συμπίπτει κάπως με την κυκλοφορία των Lambretta E και F 125. Το 1953 η Innocenti είχε ήδη λανσάρει τη σειρά μοντέλων E για το "Economico" (γερμανικά για το οικονομικό/οικονομικό), η οποία προοριζόταν να απευθυνθεί σε αγοραστές που είχαν συνείδηση της τιμής. Για εξοικονόμηση βάρους και κόστους, τα στοιχεία σχεδιασμού ήταν απλούστερα. Ο νέος σκελετός βασίστηκε στην έκδοση C, αλλά χωρίς τον σωλήνα της σέλας. Έτσι, η δεξαμενή καυσίμων βρισκόταν στο ύψος της θέσης του αναβάτη, ενώ ο χώρος αποσκευών ήταν τοποθετημένος κάτω από τη θέση του συνοδηγού. Ο κινητήρας ήταν ακόμα 125 cc. Το μοντέλο εκκινήθηκε μέσω ενός καλωδίου . Αυτό επρόκειτο να αλλάξει με την F 125, η οποία ήταν ουσιαστικά πανομοιότυπη στην κατασκευή, αλλά ήταν εξοπλισμένη με μίζα. Αν και το οικονομικό μοντέλο ήταν διαθέσιμο σε λογική τιμή, η Lambretta E 125 δεν ήταν πολύ δημοφιλής στους αγοραστές, γι' αυτό και η παραγωγή της διακόπηκε το 1954/1955.
Η Lambretta Series 1 αναλυτικά
Lambretta TV 175
Ο πρώτος εκπρόσωπος της σειράς μοντέλων 1 ήταν η Lambretta TV "Turismo Veloce" 175, η οποία παρουσιάστηκε τον Απρίλιο του 1957 και σχεδιάστηκε ως ανταγωνιστής της Vespa GS 150. Σε αντίθεση με τις σειρές A έως F, ο μπροστινός προφυλακτήρας ήταν πλέον σταθερά συνδεδεμένος με το αμάξωμα. Τα νέα μοντέλα συνέχισαν να έχουν σωληνωτό πλαίσιο. Αυτό είχε έναν προβολέα ενσωματωμένο στην ασπίδα του ποδιού και ένα ταχύμετρο ενσωματωμένο στο τιμόνι. Το πίσω τμήμα ήταν πλήρως καλυμμένο, με εισαγωγές αέρα στα πλαϊνά καπό και ένα χωνευτό πίσω φανάρι.
Επιπλέον, το μοντέλο είχε ελαστικά 10 ιντσών. Από την πλευρά του κινητήρα, επίσης, το μοντέλο με αλυσοκίνηση και οριζόντιο κύλινδρο είχε πολλά να προσφέρει: 175 κυβικά εκατοστά, περίπου 9 ίπποι και τελική ταχύτητα 102 χλμ/ώρα δεν άφηναν σχεδόν τίποτα να ζητηθεί. Αντί του προηγούμενου καρντάν, χρησιμοποιήθηκε τώρα μια αλυσίδα διπλής κατεύθυνσης. Παρά τα πολλά θετικά χαρακτηριστικά, υπήρχαν και αρνητικά σημεία: Ειδικά η τεχνολογία του κινητήρα θεωρήθηκε περίπλοκη και όχι πολύ αξιόπιστη. Με την παρουσίαση των Lambretta Li 125 και Li 150 και του νέου κινητήρα, τα περισσότερα προβλήματα εξαλείφθηκαν.
Lambretta Li 125 και Li 150
Με τα δύο μοντέλα Li, η Innocenti επέστρεψε στο δρόμο της επιτυχίας. Όσον αφορά το αμάξωμα, τα δύο μοντέλα της σειράς Li ήταν πανομοιότυπα εκτός από μερικές λεπτομέρειες, την εισαγωγή αέρα για το καρμπυρατέρ και τον μηχανισμό εκκίνησης του TV 175. Ενώ στην αρχή το καρμπυρατέρ εξακολουθούσε να αναρροφά τον αέρα μέσω του πλαισίου, αργότερα αυτός διοχετεύθηκε μέσω ενός κανονικού κιβωτίου φίλτρων αέρα, κάτι που συνεχίστηκε με τις σειρές 2 και 3. Ενώ η Lambretta Li 125 διέθετε μπάρες αλουμινίου, αυτές της Li 150 ήταν κατασκευασμένες από καουτσούκ και εφοδιασμένες με ακραία κομμάτια. Οι λεπτομέρειες στο τιμόνι ήταν βαμμένες στην έκδοση 125 και γυαλισμένες στην έκδοση 150. Η μικρότερη έκδοση ήταν διαθέσιμη μόνο σε δύο αποχρώσεις του γκρι, ενώ η μεγαλύτερη έκδοση με πολλές χρωματικές λεπτομέρειες. Ξεκινώντας με την TV 175 τον Απρίλιο του 1957 και τελειώνοντας με την Li τον Οκτώβριο του 1959, πωλήθηκαν πάνω από 150.000 μονάδες.
Η Lambretta Series 2 με λεπτομέρειες
Lambretta Li 125 και Li 150
Μετά τη διακοπή της πρώτης σειράς, η Innocenti λάνσαρε τη δεύτερη σειρά τον Οκτώβριο του 1959. Με μικρές μόνο αλλαγές στην εμφάνιση, οι προβολείς πλέον ενσωματωμένοι στο τιμόνι, οι διάδοχοι βελτιώθηκαν στις λεπτομέρειες. Ενώ η Lambretta Li 125 διέθετε κάθισμα πάγκου και ράγες αλουμινίου με μοτίβο στο διάδρομο, η Li 150 διέθετε διπλό κάθισμα και ράγες αλουμινίου με προφίλ και ακραία κομμάτια από καουτσούκ. Με 270.000 πωλήσεις μέχρι τον Νοέμβριο του 1961, οι σειρές 2 Lambretta Li 125 και Li 150 έγιναν η ιταλική σειρά με τις περισσότερες πωλήσεις μέχρι σήμερα.
Lambretta TV 175
Η TV 175 απέκτησε επίσης έναν διάδοχο με τη μορφή της σειράς 2. Όπως και οι εκδόσεις Li, η έκδοση 175 είναι εξοπλισμένη με μια νέα σχεδιασμένη κεφαλή τιμονιού. Όπως και στην Lambretta Li 150, το step-through ήταν εξοπλισμένο με αλουμινένιες ράγες σκαλοπατιών με ελαστικό προφίλ και τελειώματα, καθώς και με το διπλό κάθισμα, το οποίο μπορούσε επίσης να μετατραπεί προαιρετικά σε μονό κάθισμα. Άλλα χαρακτηριστικά ήταν τα πρόσθετα αμορτισέρ στο μπροστινό μέρος. Οι προσαρμογές του πλαισίου με ενίσχυση, η μεγέθυνση των πίσω φώτων και της μάσκας της κόρνας είναι μόνο μερικές από τις πιο σημαντικές προσαρμογές που έγιναν με την πάροδο του χρόνου.
Λόγω της θετικής εμπειρίας με τον κινητήρα Li όσον αφορά το κόστος και την αξιοπιστία, προσαρμόστηκε στην τηλεόραση 175. Διατήρησε την ίδια διαδρομή των 58 mm, αλλά η συνδετήρια ράβδος επιμηκύνθηκε στα 116 mm. Αυτό εξασφάλισε την ομαλότερη λειτουργία του κινητήρα, ο οποίος διανοίχτηκε στα 175 cc. Η ισχύς του μοντέλου αυξήθηκε στους 8,6 ίππους και στα 104 km/h. Η παραγωγή τελείωσε, όπως και με τη 2η σειρά LI, τον Νοέμβριο του 1961 και, με σχεδόν 42.000 πωλήσεις, είναι επίσης πολύ πειστική.
Η Lambretta Series 3 με λεπτομέρειες
Η σειρά Lambretta Series 3 ήταν η πιο επιτυχημένη σειρά μοντέλων της Innocenti από το 1961 και μετά. Ήταν επίσης γνωστή ως "Slimline" στους ειδικούς κύκλους και αποτέλεσε ένα σημαντικό σημείο καμπής. Η ονομασία δεν ήταν τυχαία: χάρη στον πολύ πιο λεπτό σχεδιασμό, τα μοντέλα όχι μόνο έμοιαζαν πιο σπορ, αλλά μείωσαν και την ποσότητα των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή - τεχνικά, ωστόσο, παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ίδια.
Lambretta Li 125 και Li 150 (Special)
Και οι δύο εκδόσεις της Lambretta Li - δηλαδή η Li 125 και η 150 - είχαν στάνταρ μονόκλινα καθίσματα, αλλά μπορούσαν να μετατραπούν σε καθίσματα πάγκου, αν το επιθυμούσατε. Τεχνικά, υπήρχαν μόνο βελτιώσεις λεπτομερειών. Ένα επανατοποθετημένο καρμπυρατέρ SH και ένα αναθεωρημένο σύστημα εισαγωγής και εξάτμισης προσέφεραν καλύτερη κατανάλωση καυσίμου και βελτιστοποιημένες επιδόσεις. Το πλαίσιο, ωστόσο, παρέμεινε ουσιαστικά το ίδιο. Οι περισσότερες αλλαγές, ωστόσο, έγιναν σταδιακά λόγω της μακράς περιόδου παραγωγής. Για παράδειγμα, η ιδέα της ανάφλεξης, οι λεπτομέρειες στο τιμόνι και το κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο αναβαθμίστηκε και έγινε γνωστό ως κιβώτιο ταχυτήτων Pacemaker, άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου. Τα μοντέλα Special, τα οποία η Innocenti λάνσαρε δύο χρόνια αργότερα, ήταν οι πιο σπορ εκδόσεις των Lambretta Li 125 και 150 και ουσιαστικά τοποθετήθηκαν μεταξύ των μοντέλων Li και GT (συντομογραφία των μοντέλων TV στην Αγγλία) ή TV. Τα στοιχεία του αμαξώματος της σειράς μοντέλων βασίστηκαν στο Lambretta SX.
Lambretta TV 175 και TV/GT 200
Το 1962 η Innocenti λανσάρει τη σειρά μοντέλων TV 175 της σειράς 3. Ο σχεδιασμός βασίστηκε στις εκδόσεις Li, αλλά η σειρά προσέφερε πολλές διαφορετικές λεπτομέρειες, όπως τροποποιημένα προστατευτικά και κεφαλή τιμονιού, καθώς και κινητήρα με κυβισμό 175 cc. Επιπλέον, η Lambretta TV 175 διέθετε κάτι εντελώς νέο στον τομέα των δικύκλων: ενώ όλα τα μηχανοκίνητα δίκυκλα ήταν προηγουμένως εξοπλισμένα με ταμπούρο φρένο, η TV 175 ήταν το πρώτο μοντέλο που διέθετε στάνταρ δισκόφρενο.
Στην ιστορία της σειράς 3 της Lambretta υπήρξε άλλη μια εξέλιξη το 1962/1963: μετά τη μεγάλη επιτυχία της TV 175 στην Αγγλία και τις προσπάθειες ενός μεγάλου εισαγωγέα των μοντέλων, αναπτύχθηκε μια πιο ισχυρή έκδοση, η TV(Gran Turismo) 200, για την αγγλική αγορά. Χάρη στον μεγαλύτερο κυβισμό των 200 κυβικών εκατοστών, τα καλύτερα έμβολα και το μακρύτερο κιβώτιο ταχυτήτων, το μοντέλο έφτανε τα 110 km/h με 10,75 ίππους, αλλά αυτό είχε ως αποτέλεσμα τεράστιους κραδασμούς. Αργότερα, το μοντέλο των 200 κυβικών εκατοστών πωλήθηκε και σε άλλες χώρες, όπως η Σκανδιναβία, η Γαλλία, η Ελβετία και οι ΗΠΑ, αλλά ποτέ στη χώρα προέλευσής του, την Ιταλία.
Lambretta SX 150 και SX 200
Τα μοντέλα Lambretta Special X 150 και 200 παρήχθησαν από το 1966 έως το 1969 και αποτέλεσαν περαιτέρω εξέλιξη των εκδόσεων Lambretta Special και TV. Σε σύγκριση με το Special, τα μοντέλα SX 150 είχαν χρωμιωμένα πτερύγια, αλλά κατά τα άλλα τα μοντέλα παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα στην εμφάνιση. Το SX 200, ωστόσο, διέφερε σημαντικά στην εμφάνιση και μπορεί να θεωρηθεί ως ο διάδοχος του TV/GT200. Γι' αυτό ήταν υπεύθυνα τα ειδικά πλευρικά καλύμματα και η μακρύτερη μίζα. Από την πλευρά του κινητήρα, υπήρξαν επίσης αλλαγές στην εξάτμιση, τα έμβολα, το περίβλημα του κινητήρα και τους κυλίνδρους. Περίπου 9 ίππους και 105 km/h της SX 150 και 11 ίππους με τελική ταχύτητα περίπου 105 km/h, πέτυχαν τα δύο μοντέλα Lambretta Special X, από τα οποία πάνω από 50.000 μοντέλα διατέθηκαν στην αγορά κατά τη διάρκεια των τριών ετών παραγωγής.
Lambretta DL 125/150/200 ή GP (Αγγλία)
Από το 1969 τα μοντέλα LI, Special, SX και TV αντικαταστάθηκαν από τα μοντέλα DL (GP στην Αγγλία), τα οποία διέθεταν αναθεωρημένους κινητήρες και ένα αμάξωμα πλήρως επανασχεδιασμένο από τον Nuccio Bertone με πολλές αλλαγές στις λεπτομέρειες. Πολλά χρωμιωμένα και λαστιχένια μέρη στο αμάξωμα αντικαταστάθηκαν από ματ μαύρα εξαρτήματα. Το πλαίσιο ήταν κοντύτερο στο μπροστινό μέρος, ώστε το τιμόνι να μπορεί να χαμηλώσει, γεγονός που προώθησε μια πιο σπορ θέση καθίσματος. Μια οπτικά εκλεπτυσμένη ασπίδα ποδιών με τα λεγόμενα "Shark Teeth" στοιχεία στυλ, ολοκλήρωσε την ιδέα στο νέο στυλ Bertone με μεγάλη επιτυχία. Κυκλοφόρησαν συνολικά τρεις εκδόσεις κυβισμού: η DL/GP με 125, 150 και 200 cc, από τις οποίες παρήχθησαν 55.000 μέχρι το τέλος της παραγωγής το 1971, συμπεριλαμβανομένων όλων των ειδικών εκδόσεων. Ένα ιδιαίτερα δημοφιλές συλλεκτικό αντικείμενο σήμερα είναι το DL/GP 200 βαμμένο σε ώχρα ή κόκκινο χρώμα, από το οποίο υπήρξαν μόνο περίπου 9.500. Το "ιερό δισκοπότηρο" μεταξύ των συλλεκτών είναι η "ηλεκτρική" έκδοση 200, η οποία ήταν εξοπλισμένη με ηλεκτρονική ανάφλεξη και έτσι πρωτοπορούσε στην αγορά ως στάνταρ. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, κατασκευάστηκαν μόνο 200 έως 2.000 μονάδες, γεγονός που το καθιστά ένα εξαιρετικά σπάνιο και πολύ διαδεδομένο μοντέλο μεταξύ των ενθουσιωδών.
Η σειρά Lambretta Smallframe από την Innocenti με λεπτομέρειες
Η σειρά Lambretta Smallframe σχεδιάστηκε για να ανοίξει την αγορά για φθηνότερα μοτοποδήλατα. Για το λόγο αυτό, τα μοντέλα απλοποιήθηκαν οπτικά και οι τεχνικές προδιαγραφές τους μειώθηκαν. Αυτό έγινε για να μην φαίνονται τα μοντέλα κατώτερα. Ο Innocenti αποφάσισε να προσλάβει τον γνωστό σχεδιαστή Nuccio Bertone. Το αποτέλεσμα ήταν ένας διαχρονικός σχεδιασμός που καθορίζει τις τάσεις και εμπνέει ακόμα και σήμερα.
Σειρά Lambretta Junior 50, Junior 100 (Cento) και Junior 125
Το 1964 η Innocenti κυκλοφόρησε την οικογένεια Junior του δημοφιλούς κατασκευαστή σκούτερ, η οποία προοριζόταν να απευθυνθεί σε αγοραστές που είχαν συνείδηση της τιμής χάρη στις χαμηλές τιμές της. Οπτικά βασισμένα στα μοντέλα της Piaggio, αυτά είχαν αυτοφερόμενο αμάξωμα κατασκευασμένο από λαμαρίνα με σύνδεση με το φίλτρο αέρα, παρόμοια με αυτή της Vespa. Ο κινητήρας βρισκόταν στη μέση του πλαισίου και βασιζόταν στα μοντέλα Li, αλλά εδώ ο κύλινδρος ήταν και πάλι κατασκευασμένος κάθετα.
Με την πάροδο του χρόνου, εμφανίστηκαν τα Junior 50, Junior 100 (Cento) και Junior 125 (Super Starstream), το καθένα με τη δική του έκδοση στην κυβική του κατηγορία: ξεκινώντας από έναν κινητήρα 50 cc με 1,47 hp και κιβώτιο τριών ταχυτήτων, μια μονάδα 4,7 hp στο Junior 100, μέχρι ένα μοντέλο 125 cc με κιβώτιο τριών ή τεσσάρων ταχυτήτων και 5,8 hp, με το οποίο μπορούσαν να επιτευχθούν περήφανα 80 km/h. Η σειρά μοντέλων δέχτηκε επίσης μικρές οπτικές προσαρμογές ξανά και ξανά. Η σειρά ολοκληρώθηκε με το Junior 125 (Super Starstream) το 1969 και συνολικά πάνω από 143.000 πωλήσεις. Προκειμένου να δώσει στην επόμενη γενιά μοντέλων μια νέα εμφάνιση, η Innocenti προσέλαβε τον γνωστό σχεδιαστή και κατασκευαστή Giuseppe "Nuccio" Bertone, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη σειρά Lui.
Σειρά Lambretta Lui 50 και Lui 75
Η Innocenti λάνσαρε τη σειρά Lui τον Μάρτιο του 1968 με το σύνθημα "Όλοι για το Lui και το Lui για όλους". Οι επιρροές του Bertone ήταν σαφώς αναγνωρίσιμες και εκδηλώθηκαν σε μια "διαστημική", διαχρονική σχεδίαση που ήταν μπροστά από την εποχή της. Ενώ το μπροστινό μέρος αποτελούνταν από το γνωστό σωληνωτό πλαίσιο, το πίσω μέρος ήταν τώρα κατασκευασμένο από ένα ενιαίο χυτό. Η ανάρτηση και οι μηχανισμοί προέρχονται από τη σειρά Junior. Το τύμπανο των φρένων ήταν κατασκευασμένο από χάλυβα. Έξι εκδόσεις κατασκευάστηκαν μέχρι το τέλος του 1970 και αναθεωρήθηκαν επανειλημμένα τόσο οπτικά όσο και λειτουργικά.
Λίγο μετά την κυκλοφορία του Lui 50, παρουσιάστηκε το Lambretta Lui 75. Σε αντίθεση με τα μοντέλα 50, αυτές οι εκδόσεις διέθεταν ηλεκτρικό σύστημα με μεγαλύτερη ισχύ για τη μεγάλη σκάλα και το φως φρένων, καθώς και ισχυρότερο κινητήρα με 5,2 ίππους. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Lui 75 ήταν κυρίως το Lube-Matic, ένα ξεχωριστό σύστημα λίπανσης που βρισκόταν σε ξεχωριστή δεξαμενή και αναμιγνυόταν με το καύσιμο μέσω αντλίας. Από την έναρξη της σειράς μοντέλων τον Μάρτιο του 1968 μέχρι το τέλος της τον Δεκέμβριο του 1970, πωλήθηκαν συνολικά πάνω από 36.000 μονάδες.
Κρίση και τέλος της παραγωγής της Lambretta
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, έγιναν ορατές οι πρώτες ρωγμές στην ιστορία της επιτυχίας. Η κρίση με το τέλος της προηγούμενης διαφημιστικής εκστρατείας των σκούτερ και ο αυξημένος ανταγωνισμός από τις Vespa και Co. έκαναν δύσκολη τη ζωή του δημοφιλούς κατασκευαστή. Σε τέτοιο βαθμό που οι τελευταίες Lambrettas θα έβγαιναν από τη γραμμή παραγωγής στο Μιλάνο το 1971. Ένα χρόνο μετά το επίσημο τέλος της παραγωγής και το κλείσιμο του εργοστασίου, οι μηχανές παραγωγής εκεί αγοράστηκαν από τον κατασκευαστή Scooter India Ltd. (S.I.L.), ο οποίος συνέχισε να παράγει Lambrettas στην Ασία με βάση τη σειρά DL, ακόμη και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1990. Ο κατασκευαστής Serveta, ο οποίος παρήγαγε προηγουμένως τα μοντέλα με επίσημη άδεια στην Ισπανία, παρήγαγε επίσης τις σειρές LI και SX με βάση τη σειρά 3 με τις ονομασίες Lince/Lynx, Series 80 και Jet 200 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα μοντέλα Lambretta έλαβαν τεχνικές καινοτομίες, όπως μεγαλύτερους προβολείς, αμορτισέρ στο πιρούνι και εξαρτήματα από πλαστικό ενισχυμένο με υαλοβάμβακα.
Σήμερα, η Lambretta δεν έχει μόνο λατρευτικό χαρακτήρα μεταξύ των σκληροπυρηνικών οπαδών της, αλλά απολαμβάνει επίσης μεγάλη δημοτικότητα μεταξύ των λάτρεις των κλασικών αυτοκινήτων και της κοινότητας των σκούτερ. Ως αποτέλεσμα, πολλοί κατασκευαστές αναπτύσσουν εξαρτήματα συντονισμού και τα διαθέτουν στην αγορά.
Οδηγός μοντέλου Lambretta Μέρος 1
Γνώση μοντέλου Lambretta Μέρος 2
Γνώση μοντέλου Lambretta Μέρος 3
Όλα τα ανταλλακτικά και αξεσουάρ για τα σκούτερ LAMBRETTA μπορείτε να τα βρείτε στο ηλεκτρονικό μας κατάστημα στην κατηγορία LAMBRETTA εδώ:
