SIP Scootershop Vespa Road Trip 2013

Een bohemienachtig uitje

De Vespakult inspireert en verbindt mensen niet alleen in Europa, maar wereldwijd. Daar bestaat geen twijfel over. Sommige Vespisti gaan tot het uiterste... ze stappen in Azië op het vliegtuig en vliegen de halve wereld rond om het SIP Scootershop eskader te vergezellen op hun indrukwekkende en zeker ietwat gekke reis.

Zeer gemotiveerd begonnen we de reis bij milde temperaturen in Landsberg am Lech. De reis voerde ons over de snelweg langs het Bodenmeer richting Chur, over de Oberalp en de Furkapas in de regen en eindigde voorlopig in Münster in Zwitserland. Een jonge hond - in zijn door God gegeven speelse bui - sprong plotseling de weg op in een scherpe bocht. Een mislukte uitwijkmanoeuvre deed een van onze scooterrijders vallen. De schok zat nog diep in zijn botten, maar gelukkig bleven die ongeschonden en na een bezoek aan de röntgencabine kon de reis worden voortgezet ondanks een gekneusde voet en lichte verwondingen. Totdat we een kleine berghut bereikten op 1700 meter boven zeeniveau, die ons onderdak bood. Overigens kunnen de dierenliefhebbers onder jullie ook opgelucht ademhalen: de hond bleef ongedeerd.

De volgende ochtend verraste ons met een prachtig uitzicht op de vallei, die tijdens de nachtelijke reis voor ons verborgen was gebleven. Fris en wel reden we verder naar Rocco's Vespastore in Martigny. Terwijl de laatste pijntjes van de ongevalsauto daar werden verholpen, konden we Rocco's nieuwe Vespa-museum bezoeken, waar hij een Modell van bijna elke serie ooit geproduceerd in Lak presenteerde. Gekke http://www.vespastore.ch/

De Mont Blanc bleef voor ons verborgen door de mist, maar we reden verder door de Olympische stad Albertville. Er zijn prachtige hobbels die onschuldige Bougiedoppen uit hun houders schudden en ze in het midden laten breken als knäckebröd. Snelwegen zijn het leukst bij 40° en we rijden in Broek, T-Shirt en slippers over Grenoble naar onze bestemming. We zijn er nog steeds niet zeker van of het onze zeer gevoelige beschermende kleding was of de dreigende eskaderformatie die de soms heftige emoties van onze vrachtwagen- en autokennissen opwekte, variërend van gepikeerd tot claxon.

We lieten de snelweg achter ons en reden in de voetsporen van de Tour de France naar Mormoiron. Naar de bijeenkomst van de Scooter Club de Sud Est en naar het landgoed van onze vriend Henry, gelegen midden in de wijngaard, die ons net als bij ons vorige bezoek zeer gastvrij ontving en onderdak bood. Leve de President!

De volgende twee dagen waren ontspannen. We woonden de succesvolle vergadering bij, gingen op de plaatselijke joyride, verwonderden ons over de vaardigheden van Nicola "l'Impennatore" Campobasso en ontspanden bij het zwembad. Natuurlijk mocht de verplichte wijnproeverij in Tonton niet ontbreken en we proefden er genoeg, maar met de nodige voorzichtigheid.

De beslissing om de rondreis niet voort te zetten naar Nice, maar de iets langere route naar de Côte d'Azur (Marseille om precies te zijn) te nemen, kwam spontaan. Koffie in de rustige haven, op naar Cassis. Arse dive in zee, op naar La Ciotat. Diner op het beste adres. Het laatste programmapunt en de overnachting waren waarschijnlijk iets minder leuk geweest als het toeval en de uitmuntende gastvrijheid van de Fransen er niet waren geweest. Vespa verbindt en dus boden Arnaud, de botenbouwer en windsurfer die we hadden ontmoet op de bijeenkomst in Mormoiron, en zijn vrouw ons hun huis aan als uitvalsbasis voor de nacht. Merci beaucoup, Arnaud!

De volgende dag zouden we verder gaan naar Genua via Cannes, Nice en San Remo. Helaas bereikten we alleen Menton. Een Keerring was losgeraakt en zorgde er niet alleen voor dat de motor van de PX in kwestie valse lucht eruit snorde, maar had ook de Seat in het Carter zodanig versleten dat het aanvankelijk onmogelijk leek om het probleem te verhelpen. Toch durfden we de operatie uit te voeren. We graaiden, plakten, baden en... na slechts drie uur kregen we het voertuig weer op de weg naar San Remo, waar we de nacht doorbrachten.

De landweg leidde ons langs Genua richting Piacenza en langs het Gardameer, waar we aan het begin van de avond in de Speck Stube bij Malcesine belandden en in de Winds Bar proostten op de geslaagde dag. De rest van de route was routine. We gingen niet verder over de A22 via Trento naar Bolzano, maar namen een sterk aanbevolen route over het Penser Joch naar Sterzing. Vandaar - in de regen - via Innsbruck, Zirler Berg en Garmisch-Partenkirchen terug naar het hoofdkantoor van SIP Scootershop in Landsberg am Lech, waar de motoren eindelijk stilvielen.

Op de vraag waarom mensen dit doen, 2600 km afleggen in 7 dagen op 30 jaar oude kisten door Zuid-Frankrijk en Noord-Italië, kan ik maar één tegenvraag en antwoord bedenken:

Waarom springen mensen uit vliegtuigen hangend aan kleine parachutes? Omdat ze het cool vinden!

Rijden op een Vespa brengt mensen samen. Er zijn mensen over de hele wereld die de Vespa-mythe beleven en we realiseren ons hoe gemakkelijk het is om overal gelijkgestemden te vinden. Of je nu een racer bent of een nostalgicus, een alledaagse gebruiker of een toevallige eigenaar, we houden er allemaal van, de wesp van Plaat.

Blijf rollen

Christian Seidl, SIP Scootershop.

Oh ja, tijdens het schrijven van deze regels kregen we bitter nieuws: de vermeende gekneusde voet bleek een gecompliceerde splinterfractuur te zijn. Onmiddellijke operatie, 6 weken in het gips, 6 maanden revalidatie. Hij zou nooit met de trein naar huis zijn gegaan!