SIP Scootershop Vespa Road Trip 2013

Μια μποέμικη βόλτα

Το Vespakult εμπνέει και συνδέει τους ανθρώπους όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Κάποιοι Vespisti το φτάνουν στα άκρα... μπαίνουν σε ένα αεροπλάνο στην Ασία και πετούν στον μισό κόσμο μόνο και μόνο για να συνοδεύσουν την ομάδα του SIP Scootershop στο εντυπωσιακό και σίγουρα κάπως τρελό ταξίδι τους.

Με μεγάλο κίνητρο, ξεκινήσαμε το ταξίδι σε ήπιες θερμοκρασίες στο Landsberg am Lech. Μας οδήγησε κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου δίπλα από τη λίμνη Κωνσταντία προς το Chur, πάνω από το Oberalp και το Furka Pass υπό βροχή και κατέληξε προς το παρόν στο Münster της Ελβετίας. Ένας νεαρός σκύλος - με τη θεόσταλτη παιχνιδιάρικη διάθεσή του - πήδηξε ξαφνικά στο δρόμο σε μια κλειστή στροφή. Ένας αποτυχημένος ελιγμός αποφυγής προκάλεσε την πτώση ενός από τους σκούτερ μας. Το σοκ ήταν ακόμα βαθιά στα κόκκαλά του, αλλά ευτυχώς παρέμειναν άθικτα και μετά από μια επίσκεψη στην ακτινολογική καμπίνα, το ταξίδι μπορούσε να συνεχιστεί παρά το μελανιασμένο πόδι και τους μικροτραυματισμούς. Μέχρι που φτάσαμε σε μια μικρή ορεινή καλύβα στα 1700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία μας πρόσφερε καταφύγιο. Παρεμπιπτόντως, οι φιλόζωοι ανάμεσά σας μπορούν επίσης να αναπνεύσουν με ανακούφιση: ο σκύλος παρέμεινε σώος και αβλαβής.

Το επόμενο πρωί μας εξέπληξε με μια θαυμάσια θέα της κοιλάδας, η οποία είχε παραμείνει κρυμμένη από εμάς κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ταξιδιού. Ανανεωμένοι, συνεχίσαμε για το Vespastore του Rocco στο Martigny. Ενώ εκεί τακτοποιούνταν οι τελευταίοι πόνοι του οχήματος του ατυχήματος, είχαμε τη δυνατότητα να επισκεφθούμε το νέο μουσείο Vespa του Rocco, όπου παρουσίασε ένα μοντέλο σχεδόν κάθε σειράς που παρήχθη ποτέ σε χρώμα O. Crazy http://www.vespastore.ch/

Το Mont Blanc παρέμεινε κρυμμένο από εμάς λόγω της ομίχλης, αλλά συνεχίσαμε μέσω της ολυμπιακής πόλης Albertville. Εκεί υπάρχουν θαυμάσιες ανωμαλίες που κουνάνε αθώες υποδοχές μπουζί από τις υποδοχές τους και τις κάνουν να σπάνε στη μέση σαν τραγανό ψωμί. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι οι πιο διασκεδαστικοί στους 40° και οδηγούμε με σορτς, μπλουζάκια και σαγιονάρες μέσα από τη Γκρενόμπλ προς τον προορισμό μας. Ακόμα δεν είμαστε σίγουροι αν ήταν ο ιδιαίτερα ευαίσθητος προστατευτικός μας ρουχισμός ή ο απειλητικός σχηματισμός της μοίρας που προκάλεσε τα ενίοτε βίαια συναισθήματα των γνωστών μας φορτηγών και αυτοκινήτων, που κυμαίνονται από πικραμένα μέχρι κορναρίσματα και ζητωκραυγές.

Αφήνοντας πίσω μας τον αυτοκινητόδρομο, ακολουθήσαμε τα χνάρια του Tour de France προς το Mormoiron. Στη συνάντηση της λέσχης σκούτερ de Sud Est και στο κτήμα του φίλου μας Henry, που βρίσκεται στη μέση του αμπελώνα, ο οποίος μας υποδέχτηκε και μας φιλοξένησε πολύ φιλόξενα, όπως είχε κάνει και στην προηγούμενη επίσκεψή μας. Ζήτω ο Πρόεδρος!

Οι επόμενες δύο ημέρες ήταν χαλαρές. Παρακολουθήσαμε την επιτυχημένη συνάντηση, κάναμε το τοπικό joyride, θαυμάσαμε τις ικανότητες του Nicola "l'Impennatore" Campobasso και χαλαρώσαμε στην πισίνα. Φυσικά, η υποχρεωτική γευσιγνωσία κρασιού στο Tonton δεν έπρεπε να λείψει και δοκιμάσαμε πολλά, αλλά με προσοχή.

Η απόφαση να μην συνεχίσουμε την περιήγηση προς τη Νίκαια, αλλά να ακολουθήσουμε την ελαφρώς μεγαλύτερη διαδρομή προς την Κυανή Ακτή (για την ακρίβεια τη Μασσαλία) ήταν αυθόρμητη. Καφές στο γαλήνιο λιμάνι, και μετά στο Cassis. Βουτιά στη θάλασσα, για το La Ciotat. Δείπνο στην καλύτερη διεύθυνση. Το τελευταίο σημείο του προγράμματος και η διανυκτέρευση θα ήταν πιθανώς λίγο λιγότερο ευχάριστη αν δεν υπήρχε η τύχη και η εξαιρετική φιλοξενία των Γάλλων. Η Vespa συνδέει και έτσι ο Arnaud, ο κατασκευαστής σκαφών και ιστιοσανίδας που είχαμε γνωρίσει στη συνάντηση στο Mormoiron, και η σύζυγός του μας προσέφεραν το σπίτι τους ως βάση για τη νύχτα. Merci beaucoup, Arnaud!

Την επόμενη μέρα υποτίθεται ότι θα συνεχίζαμε για τη Γένοβα μέσω Καννών, Νίκαιας και Σαν Ρέμο. Δυστυχώς, φτάσαμε μόνο στη Μεντόν. Μια τσιμούχα άξονα είχε χαλαρώσει και όχι μόνο προκαλούσε στον κινητήρα του εν λόγω PX να βγάζει ψεύτικο αέρα, αλλά είχε επίσης φθαρεί η έδρα στο περίβλημα του κινητήρα σε τέτοιο βαθμό που αρχικά φαινόταν αδύνατο να διορθωθεί το πρόβλημα. Παρ' όλα αυτά, τολμήσαμε να πραγματοποιήσουμε την επέμβαση. Κόψαμε, κολλήσαμε, προσευχηθήκαμε και... μετά από μόλις τρεις ώρες, βγάλαμε το όχημα ξανά στο δρόμο για το Σαν Ρέμο, όπου περάσαμε τη νύχτα.

Ο επαρχιακός δρόμος μας οδήγησε μετά τη Γένοβα προς την Πιατσέντζα και κατά μήκος της λίμνης Γκάρντα, όπου νωρίς το βράδυ καταλήξαμε στο Speck Stube κοντά στο Malcesine και κάναμε πρόποση για την επιτυχημένη μέρα στο Winds Bar. Η υπόλοιπη διαδρομή ήταν ρουτίνα. Δεν συνεχίσαμε στον αυτοκινητόδρομο A22 μέσω του Τρέντο προς το Μπολζάνο, αλλά ακολουθήσαμε μια ιδιαίτερα συνιστώμενη διαδρομή πάνω από το Penser Joch προς το Sterzing. Από εκεί - υπό βροχή - μέσω Innsbruck, Zirler Berg και Garmisch-Partenkirchen πίσω στην έδρα του SIP Scootershop στο Landsberg am Lech, όπου οι κινητήρες τελικά σίγησαν.

Όταν με ρωτάνε γιατί το κάνουν οι άνθρωποι, ταξιδεύοντας 2600 χιλιόμετρα σε 7 ημέρες πάνω σε κιβώτια 30 ετών στη νότια Γαλλία και τη βόρεια Ιταλία, μπορώ να σκεφτώ μόνο μια απάντηση:

Γιατί οι άνθρωποι πηδούν από αεροπλάνα κρεμασμένοι από μικρά αλεξίπτωτα Επειδή νομίζουν ότι είναι ωραίο!

Η οδήγηση μιας βέσπας φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Υπάρχουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που ζουν τον μύθο της Vespa και συνειδητοποιούμε πόσο εύκολο είναι να βρεις παντού ομοϊδεάτες. Είτε είσαι αγωνιστής είτε νοσταλγός, είτε καθημερινός χρήστης είτε περιστασιακός ιδιοκτήτης, όλοι τις αγαπάμε, τη σφήκα από μέταλλο.

Keep on rollin'

Christian Seidl, SIP Scootershop.

Ω ναι, ενώ γράφαμε αυτές τις γραμμές λάβαμε κάποια πικρά νέα: το υποτιθέμενο μελανιασμένο πόδι αποδείχθηκε ότι ήταν ένα περίπλοκο κάταγμα με σκλήθρα. Άμεση χειρουργική επέμβαση, 6 εβδομάδες σε γύψο, 6 μήνες αποκατάστασης. Δεν θα μπορούσε ποτέ να ταξιδέψει στο σπίτι του με το τρένο!